Author: thanasisrou

ΔΕΥΤΕΡΑ 24/8 – 22:00

ΤΡΙΤΗ 25/8 – 22:00

Δραματική 2019 || Διάρκεια: 108‘

Η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ έχει γίνει πλέον ένα από τα αγαπημένα θέματα του χολιγουντιανού σινεμά, το οποίο βρίσκει ακόμη μία αφορμή για να της επιτεθεί, το σκάνδαλο που ταρακούνησε προ τριετίας τον τηλεοπτικό κολοσσό Fox News, με αφορμή απανωτές καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση. Με αστραπιαία ταχύτητα η ιστορία μεταφέρθηκε στην οθόνη διά χειρός του έμπειρου Τσαρλς Ράντολφ («Η Διερμηνέας», «Αγάπη σαν Ναρκωτικό»), ο οποίος το 2015 απέσπασε Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου, μαζί με τον σκηνοθέτη Άνταμ ΜακΚέι, για το «Μεγάλο Σορτάρισμα». Η συνταγή αυτής της πανέξυπνης πολιτικοοικονομικής σάτιρας κοπιάρεται κι εδώ, ξεκινώντας με τη –μεταμορφωμένη από το μακιγιάζ– Σαρλίζ Θερόν να μας ξεναγεί, ως άνκοργουμαν Μέγκιν Κέλι, στα πλατό, στα γραφεία και στις αίθουσες συσκέψεων του Fox News.

Καταιγισμός πληροφοριών, κοφτό μοντάζ και ηθοποιοί που μιλούν απευθείας στην κάμερα δημιουργούν την αίσθηση ενός ζωντανού ρεπορτάζ που αρπάζει τον θεατή απ’ το λαιμό, καθώς δεν υπάρχει δευτερόλεπτο αφηγηματικής ανάσας για να πάρει απόσταση από τα τεκταινόμενα, τα οποία αφορούν τέσσερις πρωταγωνιστές. Πρόκειται για τη Μέγκιν Κέλι, η οποία ύστερα από μια επιθετική ερώτησή της στον υποψήφιο για το χρίσμα των ρεπουμπλικάνων Ντόναλντ Τραμπ δέχεται από εκείνον μια απίστευτα σκληρή και αγενή δημόσια επίθεση, για τον επικεφαλής του Fox News Ρότζερ Έιλς, έναν κυνικό μάνατζερ με αδυναμία στις γυναικείες γάμπες, για τη νεαρή υπάλληλο του καναλιού Κάιλα Πόσπισιλ, η οποία του δείχνει έμπρακτα την «αφοσίωσή» της για να ανέλθει επαγγελματικά, και για την παρουσιάστρια Γκρέτσεν Κάρλσον. Η τελευταία, πρώην πρώτο όνομα του σταθμού, περνά στην αντεπίθεση όταν απολύεται και μηνύει τον Έιλς για σεξουαλική παρενόχληση.

Ο Τσαρλς Ράντολφ και ο σκηνοθέτης Τζέι Ρόουτς, ο οποίος ξεκίνησε από τα «Austin Rowers» και «Γαμπρός της Συμφοράς» κι έφτασε στο «Trumbo» και στις βραβευμένες πολιτικές τηλεταινίες «Recount» και «Game Change», αποκαλύπτουν με θάρρος, σπιρτάδα και πικρή ειρωνεία την Αμερική της παραπληροφόρησης, της απληστίας και της διαπλοκής που κρύβεται πίσω από την πολιτική ατζέντα της ημέρας.

Η υπόθεση Έιλς, που ξεκινά από τη φαλλοκρατική κατάχρηση εξουσίας και φτάνει στα προεδρικά tweets, έχει πολύ ζουμί, αλλά η «Βόμβα» επιλέγει να μείνει στους… τίτλους και να μιλήσει φωναχτά (και σχεδόν διδακτικά) πρωτίστως στο αμερικανικό κοινό. Δραματοποιεί συναισθηματικά τα διλήμματα των ηρωίδων, χωρίς να θίξει το ότι όλες προωθούσαν πρόθυμα την πολιτική του Fox News, συνδυάζει δεξιοτεχνικά αγωνία, χιούμορ, ανατροπές και αληθινά γεγονότα, κοιτάζει κατάματα τη μετά το #MeToo πραγματικότητα και αποσπά απολαυστικές ερμηνείες από το σύνολο των πρωταγωνιστών, με τις Σαρλίζ Θερόν και Μάργκο Ρόμπι να κερδίζουν υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 22/8 – 22:00

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/8 – 22:00

Δραματική 2019 || Διάρκεια: 118‘

Τραγική φιγούρα της show biz, η ηθοποιός και τραγουδίστρια Τζούντι Γκάρλαντ δεν θα μπορούσε να μην είχε και αυτή τη δική της σινε-βιογραφία. Και αφού ο Χάρβεϊ Γουάινστιν δεν πρόλαβε να την ετοιμάσει πρώτος με την Αν Χαθαγουέι, ο Βρετανός σκηνοθέτης Ρούπερτ Γκουλντ (του θρίλερ «True Story») δίνει στη Ρενέ Ζελβέγκερ την ευκαιρία για ένα εντυπωσιακό comeback ως το παιδί θαύμα του Χόλιγουντ και πρωταγωνίστρια του «Μάγου του Οζ», η οποία δεν ακολούθησε την καριέρα ούτε έζησε τη ζωή που ονειρευόταν, προτού βρεθεί νεκρή στα 47 της από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.

Σε σενάριο του Τομ Εντζ, ο οποίος έχει συμμετάσχει στο τηλεοπτικό «The crown» και υπογράφει τη σειρά του Netflix «Lovesick», η «Τζούντι» αφηγείται την ύστατη αναλαμπή της καριέρας της Γκάρλαντ έτσι όπως την περιγράφει στο μιούζικαλ «End of the rainbow» ο θεατρικός συγγραφέας του Μπρόντγουεϊ και του Γουέστ Εντ Πίτερ Κουίλτερ. Στο Λονδίνο του 1969 η καταχρεωμένη και με ξεθωριασμένη τη λάμψη της πλέον σταρ ετοιμάζεται για μια σειρά συναυλιών. Κι ενώ η ίδια προσπαθεί να ξεφύγει από τους εφιάλτες της παιδικής της ηλικίας, ο αλκοολισμός, ο εθισμός στα χάπια και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας της είναι έτοιμοι να τινάξουν στον αέρα την τελευταία ελπίδα της να ορθοποδήσει.

Με μια οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία, η Ρενέ Ζελβέγκερ πασχίζει να ζωηρέψει ένα άνευρο biopic, που δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στη γνωστή ιστορία του βαρέως τιμήματος της (χολιγουντιανής) επιτυχίας. Οι απάνθρωπες απαιτήσεις της βιομηχανίας, οι μικρές μα πολύτιμες χαρές της καθημερινότητας, λίγο χιούμορ, πολύ δράμα κι εβαπορέ συγκίνηση, που βγαίνει από το ψυγείο μόνο όταν η Ρενέ/Τζούντι παίρνει το μικρόφωνο στα χέρια.

ΔΕΥΤΕΡΑ 17/8 – 22:00

ΤΡΙΤΗ 18/8 – 22:00

Δραματική 2019 || Διάρκεια: 135′

Eργο-σταθμός της αγγλόφωνης λογοτεχνίας για τον τρόπο με τον οποίο χαρίζει στεντόρεια όσο και συγκινητική φωνή στις ηρωίδες του αλλά και για τη δεξιοτεχνική μετατροπή μιας αυτοβιογραφικής αλήθειας σε απολαυστική μυθοπλασία, οι «Μικρές Κυρίες» της Λουίζα Μέι Άλκοτ, που εκδόθηκαν το 1868, παραμένουν ένα διαχρονικό μπεστ σέλερ με μερικές αξιόλογες μεταφορές στη μεγάλη οθόνη (κορυφαία εκείνη του 1933 από τον Τζορτζ Κιούκορ).

Θίγοντας με ρομαντική –ίσως αφελή σήμερα– και αφηγηματικά πλούσια διάθεση τα θέματα της ενηλικίωσης και της γυναικείας χειραφέτησης, αποτελούν ένα πρώτης τάξεως θεμελιακό υλικό για ένα καλοστημένο, αναγνωρίσιμο από το μεγάλο κοινό χολιγουντιανό δράμα, όπως ήταν και σχεδόν όλες οι μέχρι τώρα σινε-προσαρμογές του. Πιστή στην ίδια ακαδημαϊκή συνταγή, η καταξιωμένη ηθοποιός («Francis Ha») και ανερχόμενη δημιουργός (δύο οσκαρικές υποψηφιότητες για το «Lady Bird») Γκρέτα Γκέργουιγκ καταθέτει τώρα τη δική της άποψη πάνω στην ιστορία των αδερφών Μαρτς, την οποία όμως προσπαθεί διακριτικά να εκμοντερνίσει ως ύφος και περιεχόμενο.

Η πρώτη εύστοχη διηγηματική παρέμβαση της Γκέργουιγκ συνίσταται στο «σπάσιμο» της γραμμικής πλοκής του μυθιστορήματος, βάζοντας τη νεαρή Τζο Μαρτς να μας μεταφέρει με διαρκή φλας μπακ από το παρόν, οπότε κι επιστρέφει στο πατρικό της, στο παρελθόν, όταν εκείνη και οι τρεις αδερφές της έκαναν σχέδια για μια ανεξάρτητη, συναρπαστική ζωή. Έτσι τέσσερα διαφορετικά γυναικεία πορτρέτα συνθέτουν την all American girl του μετεμφυλιακού 19ου αιώνα, η οποία συνεχίζει να αγωνίζεται για κοινωνική δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες ακόμη και στις αρχές του 21ου.

Η Γκέργουιγκ τονίζει τις αναλογίες με έναν αφηγηματικό εκσυγχρονισμό (το φιζίκ και ο τρόπος ομιλίας των πρωταγωνιστριών, η «καθαρή», ατσαλάκωτη σκηνογραφική επιλογή) που δεν προδίδει τη ρομαντική ψυχή της Άλκοτ, τα γλυκερά ξεσπάσματα της οποίας υπονομεύει με τρυφερή ειρωνεία (η συζήτηση με τον εκδότη περί χάπι εντ). Αποτέλεσμα ένα στερεό όσο κι ελαφρύ, εύληπτο δράμα εποχής με έξι πρωτοκλασάτες οσκαρικές υποψηφιότητες (ταινίας, σεναρίου, α΄ και β΄ γυναικείου ρόλου, μουσικής και κοστουμιών).

ΣΑΒΒΑΤΟ 15/8 – 22:00

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/8 – 22:00

Δραματική 2019 || Διάρκεια: 123′

Η επιτυχία της θεατρικής βιογραφίας του Πέτρου Ζούλια «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή, η οποία παιζόταν στις αθηναϊκές σκηνές σχεδόν για μία δεκαετία, επανέφερε στο προσκήνιο τη σπουδαιότερη Ελληνίδα στιχουργό και την περιπετειώδη ζωή της. Το πρωτότυπο σενάριο της Κατερίνας Μπέη («Θηλυκή Εταιρία», «Success Story») επιχειρεί μια διαφορετική προσέγγιση, η οποία στηρίζεται πάνω στις επώδυνες μνήμες της γεννημένης το 1893 Αϊδινιώτισσας.

«Δεν θέλω να θυμάμαι», λέει εκείνη στην πρώτη φράση της ταινίας, η οποία ξεκινά με μια γιορτινή βραδιά προς τιμήν της λαϊκής ποιήτριας μάλλον στα τέλη της δεκαετίας του ’60 (αφού παρών είναι και ο Μανώλης Χιώτης, που πέθανε το 1970), όπου παρευρίσκονται όλοι οι σπουδαίοι συνθέτες με τους οποίους είχε συνεργαστεί. Επιστρέφουμε γρήγορα στην καταστροφή της Σμύρνης και στο ριψοκίνδυνο πέρασμά της στην Ελλάδα του 1922, για να ακολουθήσει ένα διηγηματικά στρωτό και χτισμένο πάνω στις αναμνήσεις της ηρωίδας πηγαινέλα στο χρόνο, όπου το «φάντασμα» κάθε ιστορικού κεφαλαίου της ζωής της που κλείνει (ο πρώτος και ο δεύτερος σύζυγός της, η μητέρα της…) την επισκέπτεται στο τραπέζι της τιμητικής γιορτής.

Ένα από τα φαντάσματα είναι και ο νεότερος εαυτός της, ερμηνευμένος με νεύρο από την Κάτια Γκουλιώνη («Πολυξένη»), η οποία καταφέρνει να συντονιστεί ερμηνευτικά σε μεγάλο βαθμό με την πιο δύσθυμη κι εσωστρεφή γερασμένη Ευτυχία τής –πάντα εξαιρετικής– Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη. Και οι δύο κρατούν ζωντανό το ασίγαστο πάθος μιας γυναίκας που ήθελε να παίξει στη ζωή με τους δικούς της όρους, πράγμα που η τελευταία δεν της το επέτρεψε ποτέ.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η ταινία βγάζει στην οθόνη αυτήν την τραγική διάσταση (η κόρης της Μαίρη τραγουδά το «Δυο πόρτες έχει η ζωή»), αφήνει όμως αναπάντητη την ουσιαστική σχέση της γυναίκας Ευτυχίας με τη στιχουργό Παπαγιαννοπούλου αλλά και την Ελλάδα που ζει έξω από τη μικρή αυλή της. Τι το ιδιαίτερο κουβαλούσε η λαϊκή ποιητικότητά της; Τι συνδέει καλλιτεχνικά τα «Καβουράκια» με το «Είμαι αητός χωρίς φτερά» και τη «Φαντασία»; Πώς δένονται όλα αυτά με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα που τα τραγούδησε;

Η φροντισμένη για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή αναπλάθει πειστικά τις εποχές, ο Άγγελος Φραντζής («Ακίνητο Ποτάμι») δίνει κινηματογραφική πνοή στην αφήγηση και το γέλιο διαδέχεται το δάκρυ σε μια τακτοποιημένη σινε-βιογραφία με το νου της στο μεγάλο –τηλεοπτικοαναθρεμμένο– κοινό. Από την άλλη, το χιούμορ δεν συναρθρώνεται πάντα αρμονικά με το δράμα και οι γραφικότητες (η Ρένα Βλαχοπούλου, τα καλιαρντά του Λουκά, το χαρτοπαικτικό μαχαίρωμα) βάζουν τρικλοποδιές, αλλά η μυθιστορηματική, bigger than life προσωπικότητα της ηρωίδας χαρίζει στην ταινία παλμό και μερικά ειλικρινή συγκινητικά ξεσπάσματα.